Rzeźba

Ikona obiektów Rzeźba gotycka

Rzeźba gotycka miała charakter religijny. Jej ewolucja przebiegała od idealizmu poprzez realizm do dużej ekspresji. Początkowo była silnie związana z architekturą i skoncentrowana na portalach-głowicach, stopniowo nabierała samodzielności(figury z portalu katedry w Chartres, anioł z katedry w Reims, rzeżby par książęcych z Naumburga).

W okresie późnego gotyku rzeźba przestała być częścią architektury, a stała się samodzielnym dziełem artystycznym. Tematyka rzeźb pozostaje dalej sakralna (Madonna z Dzieciątkiem, krucyfiks, żywoty świętych, Sąd Ostateczny). Pojawiają się także elementy świeckie postaci fundatorów, mecenasów lub krajobrazy i wnętrza domów np.: tzw. Jeździec Magdeburski – Otto II na koniu. Rzeźby wykonywano najczęściej w kamieniu i drewnie polichromowanym.

Pojawiła się również rzeźba figuralna i dekoracyjna, postacie przybrały bardziej realistyczny wygląd. Przykładem niech będzie Ołtarz pochodzącego z Norymbergii, pracującego w Krakowie Wita Stwosza, który do realizacji swojej artystycznej wizji posłużył się jako modelami autentycznymi mieszkańcami Krakowa. W gotyku rozpowszechnił się typ ołtarza szafiastego, złożonego najczęściej z trzech lub pięciu części np. ołtarz w kościele Mariackim w Krakowie powstający w latach (1477 – 1489). W rzeźbie gotyckiej pojawiły się dwa style : styl piękny (np. Madonna z Krużlowej) i styl łamany oraz specyficzna forma figurowa tzw. pieta, przedstawiająca zdjęte z krzyża ciało Chrystusa w objęciach Matki Bożej. W rzeźbie można było coraz dokładniej odczytać emocje postaci tj. cierpienie, radość, czy żal.